Post honetan, Lomé-n (Togo) erositako Afrikako ehun eder batekin neuretzat josi nuen jaka bat erakusten dizuet. 2015eko urrian, AECIDeko Subsaharako Afrikarekin Lankidetzarako Sailaren burua nintzela, Lomé-n zenbait nazioarteko bileratan parte hartu nuen.
Afrikako ordezkariek beren jantzi dotoreak egiteko erabiltzen zituzten ehunen edertasunak liluratu ninduen, ia beti buruko apaingarri egoki batekin.
Espainiara itzuli baino lehen, azken eguneko goizaldea ahalik eta gehien aprobetxatu nuen ehun-azoka batera joateko eta bi ehun-zati erosteko.
Lomé-n erositako lehen ehun-zatiarekin, beroki urdin bat egin nuen.
Une batez gaiaz aldentzen naiz atze-oihala emateko. 2010ean, nire maitea den Ma izeba (niri josteko kit-a eta josteko makina eman zizkidan bera) eta ni etxe ederrean josteko ikastaro intentsibo bat egin nuen aste batez bere etxean. Ama-aldeko aitonak, Eduardo Ferrán-ek (katalanez ‘avi’ esaten zaionari, guk ‘babi’ deitzen genionari), Gerra Zibilaren erdian Kataluniatik Salamancara emigratu zenean eraiki zuen; eraikinaren zati bat orain Hotel Rector da, eta bestea nire izebaren etxea.
Aste intentsu eta eder hartan, Ma izeba-k erakutsi zidan patroiak nola marraztu; ehuna nola moztu; traje-jaka bat nola josi; eta forroa nola jarri.
Horrela, 2015eko abenduan, Lomé-tik itzuli ondoren hartu nuen lehen oporretan ahalik eta gehien aprobetxatu nuen, 2010ean ikasitakoa Afrikan erositako ehun ederrenetako bati aplikatzeko.
Lehenik eta behin, emakumeen kooperatiba batek egindako eta Johannesburgeko (Hegoafrika) Afrika Museoko opari-dendan saltzen zuten jaketaren patroia trazatuz hasi nintzen. Nahiz eta jaketa oso garestia izan, oso ederra iruditu zitzaidan, eta 2008ko abenduan Hegoafrikara egindako nire aisialdi-bidaian (lanarekin batere loturarik gabe) neure buruari oparitu nion.
Jarraian, Loméko ehun afrikarra erabiliz neuretzat josi nuen jakaren patroiaren oinarria izan zen Hegoafrikako jakaren argazki batzuk igotzen ari naiz.
Hegoafrikako jaka hau oraindik ere nire gogokoenenetako bat da. 2008an erosi nuen eta gaur egun ere janzten dut:
Nola egin nuen jaka urdina kontatzen duen istorioari bueltatuta, patroia prest nuenean ehuna moztu nuen eta jaka batetik josi nuen, eta bestetik forroa:
Ondoren, biak elkartu nituen – hau da, forroa eta kanpoko jaka josi nituen, makinaz biesak barrutik josi eta jakaren alboa barrutik josi; gero, kanpora-bira eman eta eskuaz bukatu nuen forroaren behealdea atzealdean josten.
Hona hemen emaitza!
Benetan maite dudan eta asko erabili dudan jaka da, bai Ministerioan eguneroko lanetan, bai laneko bileretan.
Hemen argitaratzen dudan bigarren argazkia 2018ko apirilean ateratakoa da, AECIDeko sarreran, Estatu Administrazio Orokorraren (AGE) garapen-lankidetzako talde osoarekin batera, Garapen Lankidetzarako Interministerio Batzordearen (CICI) bileraren ondoren, non ni idazkaria nintzen, eta bertan 2018–2024rako Espainiako Lankidetzarako 5. Master Plana onartu genuen.
Eta erretiratu naizenetik, familia-ekitaldietarako janzten jarraitu dut, hala nola nire anaia baten ezkontzetako batean (Japi eta Angieren ezkontza). Nire alaba Ainoa eta biok argazki hau atera genuen etxetik irteten ari ginela, El Retiron, ezkontzara joan aurretik.
Azkenik, Lomé-n bigarren ehun-zati bat erosi nuen, jantzi bihurtu nahi nuena ere, baina inoiz ez nuen hori egiteko tarterik izan… Tunisian gaixotu nintzelako eta josturarik egiteko gogoa ere ez nuelako. Zoritxarrez, ordutik aurrera ere ezin izan dut josteko makina erabili. Beraz, hau da neure kabuz jositako arropa bat partekatuko dudan azken mezua. Nire bizitzako kapitulu bat amaitu da… Benetan pena da, baina bizitza datorren moduan onartzea besterik ez dago!
Lomé-n erositako bigarren ehun zati horrekin, Kauther Jalloul-ek – Tunisiako jostun bikain batek eta nire lagun Isam Jalloul-en ahizpak (azken argazkian nire ondoan agertzen dena) – beste traje-jaka eder bat josi zidan. Oraingoan, egia esan, ehun nahikoa zegoen traje-jaka bi piezako osoa egiteko; ba, zehatz-mehatz esateko, hiru, izan ere alkandora bat ere josi zidan… Eskerrik asko, Kauther, hain lan bikainagatik!
