Madril da itsas mailatik gora altuera handienean kokatutako Europako hiriburua. Agian horregatik dira Madrilgo zeruak, batez ere ilunabarrean, bereziki ederrak.
Hemen berrogeita hamar inguru konprimitutako argazki kargatzen ari naiz…Zuen irudimena askatzeko gonbita luzatzen dizuet, eta ziurtatu dezaket jatorrizko zeruak mila aldiz ederragoak zirela, baina nire kamerak ezin izan du edertasun hori guztia harrapatu…
Eta argazki soilak izango direnez, testurik gabe, gaztelaniaz fitxan ikusteko eskatuko nizueke (castellano)… horrela, behin bakarrik igo behar ditut, hamaika aldiz igo beharrean…
Gainera, nire osasun-egoerak direla-eta elektromagnetismoek eta ingurumen-kutsadurak oso gaizki eragiten didatenez, printzipioz erabaki dut Madrileko pisu horretan berriro inoiz ez bizitzea. Ikusiko dut zer egingo dudan: saldu, alokatu edo nire lagunek bertan egoteko utzi…
Hori kontuan hartuta, nire webguneko sarrera hau, nolabait (amets- eta birtual-moduan), urteetan zehar hainbeste une preziatu – batez ere, hainbeste ilunabar ikusgarri – eman dizkidan etxebizitza bati agur esateko nire modua da…
Eta, hain zuzen ere, iluntze-argi horiez gehien gozatu dudan pertsona —horien argazkiak hemen argitaratzen ari naizena— nire maitea den alaba bakarra, Ainoa izan denez, sarrera hau berari eta bere bikoteari, Manolori, eskaintzen diet, 2026ko irailaren 8an izango duten hamargarren urteurrenaren egunean… Zorionak, maiteak! Bizitzak zuei bedeinkapen amaigabeak ekartzen jarrai dezala!
