2016ko abuztua zen. Ainonak autoa gidatzeko azterketa gainditu berria zuen eta MINI bat erosi nahi ziola esan zidan – eta, ahal bazen, zuria bat.
Espainian MINIen prezioak begiratzen hasi nintzen, baina bat ere ez zegoen hamar mila eurotik behera, eta orduan ezin nuen hain gastu handirik ordaindu.
Jakinduriagatik, Alemaniako bigarren eskuko autoen merkatuan MINIen prezioak egiaztatu nituen… eta bost mila euroren truke MINI ONE zuri eder bat aurkitu nuen.
Aipatu nuen pertsona batzuek ez pentsatzeko ere esan zidaten, arriskutsuegia zelako. Beste batzuek salmenta-etxe baten bidez bakarrik erosteko aholkatu zidaten. Eta, azkenik, beste batzuek saltzailea alemaniarra bazen bakarrik erosteko esan zidaten – inoiz ez turkiarra bazen.
Nor zen MINI ONE hori saltzen zuena? Ali izeneko turkiar gizon bat. Denbora luzez pentsatu ondoren, azkenean aurrera egitea erabaki nuen.
Stuttgart-era bi hegaldiren txartel merke erosi nituen; Alik aireportura etorri gintuen jasotzera; gaueko gure ostatu izango zen tokira eraman gintuen: Ludwigsburg-eko Lo Egile Zazpiak (Gästehaus Sieben Schläfer) izeneko herri txikiko hotel batera; eta inguruan autoa proban gidatzen denbora pixka bat eman genuen.Mekanikako ezagutza oso mugatua genuenez, autoa ondo zihoala iruditu zitzaigun; eta salmenta itxi genuen.
Hurrengo egunean, goizeko lehen orduan, 7:30ak aldera, berriro elkartu ginen Alirekin Ludwigsburg-eko Ibilgailuen Erregistro Bulegoan. Ali gurekin etortzea ez zen beharrezkoa ibilgailua esportatzeko paperezko lanetan laguntzeko, baina hala ere eskaini zuen, eta nik eskerrak eman nizkion.
Espainiatik bertan linean hitzordua jada erreserbatuta nuen, eta prozesua erloju baten moduan joan zen. Ordubetean, paper guztiak konpondu eta esportazioko matrikula genuen. Aliri agur esan genion eta Europan zehar abiatu ginen…Ludwigsburg-etik abiatu ginen eta Alemaniako autobide ikusgarrietatik zehar gidatu genuen Frantziako mugara. Frantzian sartu eta aurrera jarraitu genuen. Geldialdi bat egin genuen zerbitzugune batean atseden hartzeko, eta han atera ziguten gure hiruren lehen argazkia (Aino, auto txikia eta ni):
Arratsalde berantago Perpignanera iritsi ginen, Espainiako mugatik oso gertu. Gaua Espainiako Kontsul Nagusiaren egoitzan pasa genuen, une hartan nire ikasle-kide bat bertan ari zelako lanean. Hark, bere emazteak eta alabak bero handiz hartu gintuzten, eta hurrengo goizean bidaia jarraitu genuen.
Baina… Espainiako mugan sartu bezain pronto, plin! Arreta-argi bat piztu zen – odola bezain gorria – etengabe dirdiraka ari zena eta nahiko zarraztatsu zen soinua egiten zuena.
Autoa geldiarazi genuen eta guante-kutxan genuen eskuliburua atera genuen eta… “motor-akatsa” adierazten zuen arreta-argia zen. Elkarri begiratu genion, apur bat etsita, baina zerbait egin behar genuen. Beraz, nire mugikorra erabili nuen auto marka horretarako konponketa-tailerik hurbilena bilatzeko, eta han bertan, Figueres herrian, bat zegoen. Abian jarri ginen.
Tailerrera iritsi ginenean, autoari probak egin zizkioten eta esan ziguten motorra hondatuta zegoela eta onena motorra osorik ordezkatzea zela. 8.000 euroko kopuru apal baten truke. Aste bateko lana izango zela konpontzeko.
Orduan deitu nion orduko nire bikoteari, eta esan zidan motor-olioaren maila egiaztatzeko; baxua bazen, olioa erosi eta gehitu, eta bidaia jarraitu behar genuela. Eta hala egin genuen.
Eta bat-batean (bazkaria egiteko, zerbait jateko, gasolina hartzeko eta oinak luzatzeko gelditu arren) Cueva del Hierro-ra iritsi ginen, Cuencako Mendikate Garaia-n dugun udako etxera, Zaragoza eta Molina de Aragón zeharkatuz.
Lortu genuen!
Biharamunean Cuenca hirira jaitsi ginen autoz eta autoaren inportazio-paperak konpondu genituen; dokumentuak eraman genituen matrikula espainiarra egiteko; eta dena konponduta geratu zen.
Ali berriro harremanetan jarri arren, ez zuen erantzukizunik hartu. Eta nire kasua Alemaniako epaitegietara eramateak diru-kopuru izugarria kostatuko litzaidakeenez, utzi nuen.
Auto txikiak arazo batzuk sortzen jarraitu zuen. Azaleratu zen motor horiek, PSA eta BMW zenbait eredu partekatzen zituztenak, nahiko akastunak zirela eta olio gehiegi kontsumitzen zutela, eta horrek lambda-sentsoreak eta ihes-hodia kaltetu zituela. Hori guztia dela eta, olio-mailak maiz egiaztatu behar izaten genituen. Hala ere, auto txikiak ondo funtzionatu zuen eta Ainoak gidatzen jarraitu zuen.
2022an, mekaniko den lagun batek ia berria zen motor bat eskaini zigun. Eta orduko nire bikotekideak, Automozioko Goi-mailako Gradua bigarren urtea amaitzeko zorian zegoena, erabaki zuen hori izango zela bere azken urteko proiektua: gure auto txiki zurian motor osoa ordezkatzea. Esan eta egin.
Orain 2026 da eta gure auto txiki zuria oraindik indartsu dabil… Eta ekainean, lehen saiakeran eta arazorik gabe gainditu zuen azken MOT azterketa… Ieee!
Zenbat denbora gehiago iraungo du gure auto txiki zuriak?